سپستان (-)

نام (فارسي): سپستان
نام (لاتيـــــن): -
خـــــــــــانواده: -
نام علمي/گونه: -
پراکنـــــــدگـي: -
منبع: روزنامه شرق

درختانى كوچك يا به ندرت درختچه هايى با چند تنه به ارتفاع ۱۰- ۸ متر و تقريباً پيچ و تابدار با پوست قهوه اى متمايل به خاكسترى و كم و بيش شكافدار با تاج پوشى وسيع و شاخه هايى گسترده و تقريباً در انتها آويخته، نرم، سبز و پوشيده از كرك هاى تنك، سپس چوبى و داراى شيارهاى طولى و بدون كرك. برگ هاى آن چرمى گرد و ضخيم ، بى كرك، پهنك آن تخم مرغى و گرد و بيضوى، منتهى به دمبرگ دراز، در رو سبز روشن يا تيره و در پشت كدر و كم رنگ و متمايل به زرد. گل هاى آن سفيد، كرم متمايل به سفيد و داراى جام قيفى شكل است. ميوه گياه بخش دارويى اين گياه را تشكيل مى دهد. ميوه هاى خشك چروكيده و قهوه اى رنگ آن به شكل مخروطى است و از طريق خشك كردن ميوه هاى كروى و زردرنگ آن كه در حالت تازه داراى آب و موسيلاژ فراوان است به دست مى آيد. ميوه آن را بايد پس از رسيدن كامل در تابستان جمع آورى كرد. اصل اين درخت از هندوستان است و بومى آسيا و استراليا است. سپستان داراى موسيلاژ فراوان است. موسيلاژ از دانه ها با روش سرد و گرم جدا شده و حدود ۱۳-۳ درصد بوده كه حاوى فروكتوز، گلوكرونيك اسيد، گلوكز و آرابنيوز و گالاكتوز و گزيلوز است. از اين گياه به عنوان نرم كننده در درمان سرفه استفاده مى شود همچنين باعث كاهش فشار خون شده و از موسيلاژ آن در صنايع قرص سازى استفاده مى شود. در طب گذشته از سپستان به عنوان ملين، خلط آور و نرم كننده (به ويژه در برطرف كردن گرفتگى صدا) استفاده مى كر ده اند. به شكل دم كرده دانه ميوه از آن براى نرم كردن سينه و گرفتگى صدا مصرف مى شود